Güzellikleri Görememek

"Emitt Rhodes - Lullaby"

Dilim de tüy bitti. Gerçekten. Cidden. Hep diyorum ama dinleyen yok. Dinliyormuş gibi yapan çok ama.

Arkadaşım, mutlu olmak için mutlu düşünmek gerek. Nasıl bu hayatta kalabilmek için su içip yemek yememiz gerekiyor ise, mutlu olabilmek için de mutlulukları görmemiz gerekiyor. Dünya'nın kanunu bu. İster inan ister inanma. 

Bulutlardan inip güzelliklere gözlerini açmak gerek. Biliyorum, herkesten duyduğun bu. Ama bir kere denedin mi? Şans verdin mi bu olasılığa? 

Karga b***** yemeden uyandın mı hiç? Dinledin mi kuşların birbirleri ile muhabbetlerini?

Tek başına bir yolculuğa çıkıp kafanı dinledin mi hiç? Düşündün mü neden olaylar bu şekilde gelişmiş? Nerede yanlış yapmışsın? Emin ol, her zaman iki taraf suçludur.

Deniz kenarına inip, o masum sesi dinleyip huzur buldun mu hiç? Spotify'da boşuna binbir tane su sesli albüm yok. Adamlar işi biliyor. Onlara güven.

Etrafındakilere onları ne kadar çok sevdiğini söyledin mi hiç? Birazcık da o yanını göster. Birşeycık olmaz. Bana da güvenebilirsin. Gerçi bu madde de ben de zorlanıyorum ama, neyse. Konumuz bu değil. Hocanın söylediğini yap, yaptığını değil demişler. 

Eğer hepsini yaptım ve gene de mutsuzum diyorsan. Bir yerler de bir yanlıştık yapıyorsun. Saydığım maddeleri tane tane oku ve yenilerini ekle.

Bazen kendimi Güzin abla gibi hissediyorum. 

Sağlıkla Kalın.

Okumak istersen;
Bebek Konusmalari

Çilekli Dondurma

Uzun bir aradan sonra ilk defa otobüse bindim bugün. Her zaman olduğu gibi bugün de kulaklığımı takıp müzik dinliyormuş edası verdim kendime. Şoförün arkasındaki yan oturulan koltuklara oturmuştum. Hayal dünyam ile bütünleştiğim tam o sırada karşıma oturdu.

30'lu yaşlara yavaş yavaş merdiven dayamış zenci bir erkekti ve bir bina da işçi olarak çalıştığı giydiği kıyafet ve yaz sıcağında ayağında olan Timberland Cat botlarından belliydi. Ama bunlar bu yazının sebebi değil. Bu yazının sebebi elinde bir külah dondurma ile otobüse binmesi. Değiştiriyorum. Elin de, çilekli bir külah dondurma ile binmesiydi.

Kafamın üstünde bir bulut belirdi ve "Erkekler genellikle çikolatalı ya da vanilyalı tadlardan hoşlanmaz mı?" diye düşündüm. Babam çikolatalı sever, abim ne bulursa onu yer mesela. Yadırgadım. Ben daha önce hiç bir erkeğin "Çilekli olsun." dediğini duymadım. 

Sonra daha çok düşündüm. Neden sevmesin ki? 

Doğduğumuz günden itibaren halk tarafından bazı köşelere itiliyoruz. Halk pembe rengini kız için, maviyi de erkek için seçmiş. Yeni doğacak kız evladına pembe hırkalar örülür, pembe ayakkabılar alınır, odası pembeye boyanır. Konuşmaya başlayıp renkleri öğrenene kadar da bu böyle gider. 

Sorun da tam burada işte. Dünya'nın öyle bir döngüsü var ki, herkes birbirine uyum sağlamaya çalışıyor. Yalnızlıktan korkuyorlar. Tutabildikleri taşlara sımsıkı sarılıyorlar. 

Hayat bu şekilde devam ederken, herkesin ağzından çıkan kelime aynı. "Herkesleşme"
Kızların ve erkeklerin yapabilecekleri işler bu kadar sınırlanmış iken ne demek herkesleşme? Uçabilme kabiliyetini (en azından şimdilik) edinemeyeceğimizi sende bende gayet iyi biliyoruz. 

Beni düşündüren kişileri seviyorum. 

Sağlıkla Kalın.

Okumak istersen;
Uzaklardayim

Ben Küçükken

Ben küçükken adrenalin seven bir çoçuktum. Etrafımdakilerin bana "erkek Fatma" diye hitap edişi hala kulaklarımda. Ağaca tırmanmasını çok severdim mesela. Çardağın tepesine çıkıp kiremitlerin de oturmaya bayılırdım. Sokaklar da yürümesini çok severdim. Şapkayı kafamdan çıkartmak çok zor olurdu. Pantolonumdan da zincir eksik olmazdı. 

O zamanlar "Blue" grubunu çok severdim. Duvarlarım da posterleri vardı. En çok da Duncan'a bayılırdım. Ne de yakışıklı gelirdi gözüme. İtiraf etmeliyim ki benim ilk MSN adresim duncan-busra idi. 

Bizim ev de bir bavul her cuma günü kapı da olurdu. Her cuma akşamı Sapancaya gidilir, pazar akşamı da dönüş yolu başlardı. Eğer cuma günü geç gidilirse, babanem "neden geç kaldınız?" diye kızardı bize. Ben Sapanca'yı köy olarak bildim. O zamanlar herkes birbirini tanırdı. Topumu aldığım gibi basketbol oynamaya giderdim. Hala kısa boylu oluşumu ne siz sorun ne ben söyleyeyim. 

Yolda "Şinasi'nin kızı gelmiş." diyen herkes ile konuşurdum. Başımı okşarlardı. Babana selam söyle deyip de gönderirlerdi beni. Kırkpınar'dan Soğuksuya oradan da Tepebaşına yürürdüm. İlk defa ben Sapanca da gecelere kadar dışarı da kaldım. O zaman oralar çok masumdu. Şimdi İstanbulluların mekanı olup, yazlık evleri ile doldu. Büyük dede evinden ağaç, taş ve toprak görmek yerine havuz su sesleri duyuyoruz artık...

Anlamıyorum

*Insanların iki yüzlü oluşuna anlam veremiyorum. Ya göründüğün gibi ol ya da olduğun gibi görün!

*Bazı kişilerin bilmedikleri yemekleri zevkle yemelerine anlam veremiyorum. İçinde ne olduğunu bilmeden asla o yemeği tadamam!

*Mantarı seven insanlara anlam veremiyorum. Ne tadı var ne tuzu. Lastik ile eş değer!

*Sabahlara kadar oturan genç kardeşlerime anlam veremiyorum. Uykudan değerli ne var, arkadaş? Saat 10 yatağa kon!

*Bencil ve cimri insanlara anlam veremiyorum. Sen gönlünü aç, yeter. Bil ki Allah sana iki katını verir!

*Hiç bir şeyi umursamayan insanlara anlam veremiyorum. Umursamıyor görünüyor da olabilir, bilemiyorum. 

*"Para uğruna dostumu vururum." diyen insanlara anlam veremiyorum. Hiç mi yüreğin sızlamaz?

*Başkalarının inançlarına saygı duymayan insanlara anlam veremiyorum. Hiç bir zaman Dünya bir düşünceye ait olamaz.

*Trafikte kırmızı ışığın yeşil ışığa donüşmesini beklerken, ışığın yeşil olduğu o saniye de kornaya basan şoförlere anlam veremiyorum. Benim gaza basmam senin kornaya basman ile aynı saniye!

*Karnımın aç oldugu zamanlar da, dünyayı yiyebilecek duygusuna sahip olusuma anlam veremiyorum.

Sağlıkla Kalın.

Okumak istersen;

Tek Ben Miyim?

Insan Basit Yaşamalı

Etraftaki insanların ne düşündüğünü umursamadan şehrin merkezinden çıkmalı ve doğaya atmalı kendisini. Hayatın güzelliklerini ve Yaradanın kusursuzluğunu anladığı yeşil de kendisini bulmalı. 

Çıplak ayak ile gezindiği toprağın soğukluğunu vücudunda hissetmeli. Huzuru kendi ellleri ile yakalamalı ve umudunu hiç yitirmeden bırakmamalı.

Anlayışlı olmalı, anlatmalı derdini...

Insan basit yaşamalı.

Beton'dan yapılmış evini bırakıp tahtaya yönelmeli. Bahçe de toprak kazmanın, meyva sulamanın ve hayvan beslemenin ne demek olduğunu bilmeli. Anlamalı. Atalarının yaşam tarzına geri dönmeli insan. Horozun ötüş sesiyle uyanmalı ve havanın kararması ile yatağına uzanmalı.

Insan basit yaşamalı.

Bir dostun bin arkadaştan daha cömert olduğunu anlamalı. Karşılık beklemeden elinden geleni yapmalı. İlk "seni özledim." demenin verdiği duyguyu damarların da tatmalı. 

Insan sabit yaşamalı arkadaş! Sade ve öz

Sağlıkla Kalın.

Okumak Istersen;
Bebek Konusmalari

Mühendis mi? O da kim?

Daha dün gibi hatırlıyorum liseden mezun olduğum günü. Haftalar öncesi nasıl yürüyeceğimizi ve nereye oturacağımızı söylemeye başlamışlardı. Hayat o zaman bana o kadar uzun gelmişti ki. Önüm de bir sürü hayallerim vardı benim. Görecek kişilerim, gidecek yerlerim...Mesela üniversiteye başlayacaktım. Bir çok arkadaşlar edinip, vur patlasın çal oynasın takılacaktım. Sonuçta annem  "üniversiteye kapak at, bitirirsin." diyordu hep.

Öyle de oldu. Üniversiteye başladım, evet. Bir çok arkadaşım da oldu, evet kabul ediyorum. Lakin herşeyin bir sonu olduğunu öğrendim. 

30 kişilik sınıfta tek kız olmanın farklılığı yaşadım ben. Staj başvuruların da "karşı cinsi idare etmek hakkında ne düşünüyorsun?" sorularını cevaplamaya başladım. Kendi başıma koşturup, başka arkadaşların sınav sorularını bana vermeyişini ama benim gene de 92 almamı kutladım. 

Bir daha okuluma gitmeyeceğimi bilmek, bir daha o derslere girmeyeceğimi bilmek ürpertiyor aslında. "Bittersweet" bir duygu var içimde. Bitirmek güzel, hayata devam etmek daha da güzel. Ama gelecekte beni nelerin karşılayacağını bilmemek acı.

"Bana güven, ben bir mühendisim." 

Bu cümleyi söyleyebilmek için çok bekledim.

Vay be, ben üniversite bitirdim arkadaş! Ben bir mühendis oldum. Bir endüstri mühendisi. Sıra da ne var, peki?

Ben oluruna bırakıyorum.

Sağlıkla Kalın.

Okumak istersen;
Selamlar Olsun

Hayat

Tecrübe ne kadar da önemliymiş bu hayatta. Kafamıza vurula vurula öğretilen dersleri tekrarlamamak ne kadar da önemliymiş meğerse. Bugün anladım ki söylenilen o meşhur cümle ne kadar da doğruymuş. Yüzü gülen insanların aslında içlerinin kan ağladığını bugün öğrendim ben. İçim kan ağlıya ağlıya.

"Olsun. Demek ki böyle olması gerekiyormuş" diyebiliyor olmam beni daha da cesur kılıyor aslında. Bu cümleyi söyleyebilecek kapasiteye sahip olmam beni daha da cesaretlendiriyor açıkcası. Sağ elim ile kendi sırtımı sıvazlayıp "Bravo sana" diyorum. 

Diyorum; çünkü içinde bulunduğum bu madenin ışığı bu davranış. Çünkü hayatta pes etmeye yer yok. Çünkü hayırlısı ne ise o olacak. Biliyorum. İnanıyorum. 

Onun dışında, benim ruh halimi iyi yön de etkilemeyecek durumlardan kaçıyorum. Türkçe radyo dinlemiyorum mesela. Yavaş değil hızlı bir melodi de olsa, şarkı sözleri eski bir hatırayı geri döndürmeye birebir yetiyor. Bazen eski bir kokuyu bile geri getirebilecek güce sahip olması üzücü. 

Hatırlamış iken, müzik listemi yenilemem lazım.

Sağlıkla Kalın.

Okumak Istersen;
Kızmıyorum

Kızmıyorum

Bu hayatta kimseye kızmıyorum artık. 

Benim nasıl kendime göre bir nedenim varsa, o kişinin de kendine göre bir nedeni vardır elbet.

Elbet o da kendi geleceğini düşünüp sağlam adımlar atıyordur aynı benim gibi.

Kızmıyorum.

Birisi bana geç cevap vermiş, ya da hiç yazmamış umrumda bile değil.

Karşıma geçip konuşamayacak birisi benim arkamdan konuşmuş, banane?

Bir arkadaşım "Büşra, artık dünya 3 boyutlu. Ne düşünüyorsan o oluyor." diye sürekli der.

Bende artık pozitif bir insanım; pozitif düşünüyorum ve pozitif yaşıyorum. 

Gerçi hep öyleydim ya...Ama bu aralar daha çok

Belki de artık fikir yürütmek istemememden. Belki de "gözden ırak olan gönülden de ırak olur" cümlesini daha iyi anlamamdan. Belki de en hayırlısı bu. Değiştiriyorum, en hayırlısı bu biliyorum. Herşeyin bir nedeni var, biliyorum. Sabreden kul, muradına erer. Bunu da biliyorum.

Ben de bu nedenle sabrediyorum işte.Yeni hayallerim ile, yeni hobilerim ile, ve en önemlisi dersini almış yüreğim ile.

Şura'da dünyayı gezmeme ne kadar kaldı ki?

Sağlıkla Kalın.

Bir Aşk Hikayesi

Bugün anlatacağım olay Yeşilçam'ın filme döktüğü hikayeler ile eş değer. Belki de gerçek olduğunu bildiğim için daha da güzel bir hikaye

Ben ilk okulda iken OKS vardı. Sınavdan iyi bir not alıp, liseye adım atıyordun. Dersaneye gidiyordum, sınavlara giriyordum, kendimce çalışmaya çalışıyordum. Cuma günleri kapı girişin de olan bavulu aldığımız gibi soluğu Sapanca'da alıp, pazar akşamı da İstanbul'a dönmeyi de bitirmiştik artık. Neyse, pek derinlere inmeyeceğim. Ama olan oldu ve sevgili anam ve babam tekrardan Amerika'ya yerleşmeye karar verdi

Liseye ben Amerika'da başladım yani. Ağzımda sıfır ingilizce ile, matematik ve tarih derslerine koşturuyordum. Sağ olsun öğretmenler çok yardımcı oldular. Belki daha sonra bu konulara da değinirim. Ama ben yavaş yavaş İngilizce öğrenirken bir takım dostlar edindim. Evet evet dost, çünkü hepsi birbirinden ozel, hepsi birbirinden değerli

Şimdi hikayeyi geri sarıyorum
Ve onların hikayesini dile getiriyorum

Hikayenin baş oyuncuları Abdulrahman ve Angela ( gerçek adlarını vermese miydim acaba. Aman bre zaten Türkçe bilmiyorlar, yaz gitsin. ) Bu iki kahraman, ilk okulu birlikte okudular. Abdül, 8. sınıfta bu kızımızdan hoşlanmaya başlıyor. Lise zamanı geliyor, ve ponpon kız olan Angela'ya daha yakın olabilmek için, Adbul Amerikan futbolu oynamaya başlıyor. Gel gelelim, kızımız Abdul'un ona ilgisini duyunca, erkek arkadaşını bırakıyor ve 10. sınıfta ilişkileri başlıyor. Lise zamanımızda Angela ile biz iyi geçinemezdik aslında. Aralar da hikaye çok ama girmeyeceğim o konulara. Sonuçta 4 senelik bir lise hayatı var. 

Üniversite zamanı geldi ve aynı üniversiteye gittiler. Kızımız İtalyan. İtalyanca dili ve edebiyatı okudu. Oğlumuz ise Mısırlı. Ve doktorluk peşinde koşuyor. 4 senelik biyoloji bölümünden mezun oldu, sınavlara girdi ve kazandı. Şuan Karayip Adaları'nda ve 2 sene orada kalıp, sonra Florida'ya geçip orada da 2 sene okuyup eğitimini bitirecek ve inşallah doktor olacak.

1 buçuk ay evvel önce evlendiler. Din ve dil ayrımı olmadan.

Kendi aramızda yaptık. Cami de imam nikahı kıyıldı. Dualar edindi. Ertesi gün kız tarafından eğlence oldu. İtalya'n müzikleri ile dans ettik. Ve bir ömür mutluluğa adım attılar

Bugün yazıyorum bunu çünkü kızımız yarın eşinin yanına adalara gidiyor ve bugün ona küçük süprizimiz var 

Mutluluklar yavrucuklarım. 

Her ne kadar okumayacak olsanız da

Sağlıkla Kalın

Selamlar Olsun

Buralar da olmayalı çok uzun zaman olmuş gibi. Aslında gibi değil, çok uzun zamandır yoktum. Ama gerçekten meşguldüm. Gerçekten. Sınavlarımın ar arda gelmesi, yapacak işlerimin alıp başını gitmesi ve benim hepsinin peşinden koşturmam biraz zordu. Zordu ama başardım.

Mezun oluyorum bu sene, söylemiş miydim? Şimdiden iş bakıyorum, başvuruyorum bir çok şirketlere. Mezun olduğumun ertesi günü işe gideyim istiyorum. Ailem tutturmuş eczacı şirketi olsun diye, başımın etini yiyor. Benim çalışmak için bulduğum yerlere "orası yaramaz" deyip başlarından atıyorlar. Bir mühendisin ofis de ne işi var, ey dostum? Boşuna mı profesörlerin dırdırını çektim ben 5 sene? Benim alan da çalışmam lazım. Çalışanları izlemem lazım. Böyle eğilme amcacım, belin sakatlanır demem lazım. Neyse, ben kafama koydum. Kaliforniya'ya gidebilirim her an.

Bu aralar gene farklı şeyler yapmak istiyorum. Dünyayı gezmek isteğim yeniden canlanıyor. Bakınız, Seyahatlar Cekiyor Icim . Benim canım bu aralar sık sık seyahatler çekiyor. Tek başıma gitmek istiyorum sanki. Ama ben yalnız olmayı sevmem. Arkadaş olsa, olabilir, belki. Nerdesin beyaz atlı prens? Sen olsan sanki daha iyi. Sonra saçlarımı yeşile boyatmak istiyorum. Uçlarını ama. Sonra diyorum ki iş bulayım, bir senelik imza atayım, sonra boyarım. Kulağıma ikinci delik de istiyorum. Ama ya acırsa diye hemen cayıyorum. İçimden bir ses de "zaten birinci deliği kullanmıyorsun, ikincisi neyine?" diyor. Bakalım...

Hani sürekli şikayet ettiğim yer var ya, New York. Sanırım özledim. Yaz gelsin de gideyim bir. Kışın gerçekten soğuk oluyor çünkü. O leş sokakların da, taşı tavanı çeken turistler gibi dolanayım. Gerçi ayın 28inde Broadway Show'a gidiceğiz bir arkadaşımın doğum günü için. Mama Mia izleyecekmişiz. Belki vloglarım o günü. Ruh durumuma bağlı. Şimdilik bilmiyorum.

Bu aralar çok da sağlıksız besleniyorum. Geçen dönem Zumba yapıyordum. Şimdi o da yok, bana kaldı spor yapmak. Ama en nefret ettiğim şey de, sağlıklı beslenmeliyim, spor yapıcam diye kime söylesem, "are you out of your mind? "Are you ready to be invisible?" "You don't need it" ya da annemin ağzıma yemek tıkıştırması ile beynim çalkanıyor. Arkadaşım benim amacım, sağlıklı beslenmek, merdiven çıkarken dilimin dışarı çıkmasını engellemek. Neyse neyse, ben bunu da kafama koydum.

Benim şimdi şuan yattığım yataktan çıkıp, hazırlanıp, okula gitmek lazım. Haftanın son dersi. Ve bitirme projem için görüşmem gereken profesör var. 

Uzun mu oldu? Galiba.

Özledim sanırım.

Peki ya sen?

Nefes almak bedava.

Sağlıkla Kalın.

Bu Tarz Benim

İnstagram da nereden gördüm, nereden etiketlere tıkladım bilmiyorum. Ama bana Youtube'da o programı izlememe neden oldu bu karışıklık

Ben bugün ilk defa "Bu Tarz Benim" izledim.

İzlediğim bölüm yakın zamanlar da olduğunu için "bu tarz benim" diyen kızlarımız zaten bir hayli kaynaşmış. Yıldızları barışan iki kişi göremedim ben. Hepsinde bir afra tafra, sanırsın kendileri petrol zengini çantasında kilom ağırlığında ( çok da şişman değilim ama ) altın ile gezen Arap Prensesleri. Altı kesinlikle kurtarmaz

Melek yüzlü şeytan Aygün'den mi bahsetsem, dili yaşının 5 katı olan İdilden mi, yoksa garip haraketler içinde olan Ecem'den mi bilemedim.

O yarışmacılar konuştukları lafları nereden buluyor? Ben kırk yıl düşünsem gerçekten aklıma gelmez. Gerçekten

Itiraf ediyorum, aslında ben bir den çok bölüm izledim. Olan biteni anlamaya ihtiyacım vardı. Şttt, aramızda.

Hıı, bir de ben tasarımcıyım diyen daha sonra Cemil İpekçi'den fırçayı yiyince kıvıran Buse var.

Eğer o yarışmaya katılıyorsan, eleştiriye açık olmalısın, anlıyorum, ama arkadaş bazı yorumlar o kadar acı ki. Yok annemin temizlik bezi, yok dansöz kıyafeti, yok babane gibisin

Insaf biraz arkadaş

Ülke de başka meslek kalmamış gibi de her biri ya oyuncu olmak istiyor ya da spiker.

Bence yarışmanın amacı insanları birazcık da olsa bir şekilde bilinlendirmek ve belki modaya uygun bir kaç eklentiler de bulunmak olmalıydı. Ama ben bir izleyici olarak bunu değil de, Türkiye de ki kızların nasıl laf dalaşına girdiklerini, nasıl oryantal yapıp nasıl kendilerini rezil ettiklerini görüyorum. 

Komik, gerçekten komik. Söylenecek başka laf yok.

Saglıkla Kalın

Bebek Konuşmaları

Yapamıyorum.

Yok, hayır olmuyor.

Gerçekten.

Bir bebeği severken yetişkin bir bireyin bebeğimsi konuşması var ya hani, işte ben onu yapamıyorum.

Insan bir hikaye anlatırken hep geçenler de şu bu oldu der ya, bu olay da geçenler de benim hayatımdan akıp gitti

Skype'de dayım ve kuzenlerim ile konuşuyorduk. Aslında annem konuşuyordu. Ben de köşeden izliyordum onu. Aradan küçük bir zaman kesiti geçtikten sonra "halası bak ne kadar büyümüş" deyip, bebişi kameranın önüne oturttular. 

Annem başladı hemen konuşmaya

"Oğlum, napıyorsun?"

"Hala nerde oğlummmm"

"Hadi geel geel geeeeel"

"Tel sarar yap oğlum, tel saraaaar"

Eleştiriye gelemiyor(uz)

Bugün İnstagram'da dolanıyordum. Ordan girdim burdan çıktım, İnstagram'da birçok takipçisi olan bir kişinin hesabına rastladım. Yorumlara şöyle bir bakayım dedim ki Aman Allah'ım. Hayatında ilk defa kar görmüş bir insanın sahip olduğu duygu vücudumu kapladı. "5 beğeniye 5 üye"li mesajlardan girip "çok çirkinsin, keşke ölsen" gibi yorumlardan çıktım. Ben okurken utandım, o kişiler yorum yaparken nasıl utanmıyor?

Ayıp, yapmayın arkadaşlar

Bir de şu kısım var. Internette varlığını belirtiyorsan eğer, eleştirilere de açık olacaksın. Video'da şöyle yapsan daha iyi olur gibi bir yoruma da atarlanıp 10 metre yorum ile dönülmez. (Evet böyle bir olay hayatımdan gelip geçti! Belki sonra anlatırım)

Hemen geri vitese atıp, şunun ağzının payını vereyim de ne demek? 

Tamam anlıyorum, yorumlar seni üzüyor. Ki eminim beni de üzerdi. Lakin sokakta saç baş kavga eden iki kadına benzemeye gerek yok. Az ama öz cevap ver gitsin. "Öneriyi düşüneceğim de" gülümse geç

Bana mail atıp; 
Seni seviyorum ama ah şu Türkçe meselesi
Teman kötü (ki bak kardeşim, değiştirdim)
ya da 
Font okunmuyor, bak böyle yap

2014 Mimi

Cam Misket beni mimlemiş. Çok çok çok defa teşekkür ediyorum beni düşünen sana ve Yeşeren Yaprak yazan ellerine.

Ben de okuyup yapmak isteyen herkesi mimliyorum!

---------------------------------------------------------------------------------------

1- 2014 yılını nasıl tarif edersin?

2014 aslında benim için endişe ve merak dolu bir seneydi. Onun bana yaptığı davranışın nedenini düşüne durdum. Sonraları ise "aman bre deryalar" diyerek güldüm ve mutlu olmaya calıstım. Kaç kere geleceğiz bu dünyaya?

2- Uzun zamandır yapmadığın ve tekrar başladığın neydi?

Uzun zamandır yapmam gereken ama yapamadığım davranış insanlara açık açık alındığımı ve yaptıklarının yanlış olduğunu açıkça söylemek oldu. Ve böyle çok daha mutluyum

3- Hayatında ilk kez yaptığın neydi?

Hayatımda ilk kez yaptıklarımdan bir tanesi insanları hayatıma dahil etmek oldu. Ya da benim hayatım da geçenleri onlara anlatmam. Gizemli bir insanım galiba 

Doğum Günü Yazısı

Her sene "bu sene kutlamayacağım" diyorum içinden. Lakin çevremdeki o güzel insanlar sağ olsun, bir şekil de kutlanılıyor her sene. Bu sene de canımdan çok sevdiğim lise arkadaşlarım ve yavaş yavaş ailemin üyeleri olarak hayatıma katılan iş arkadaşlarım ile kutladım.

Vlog tadında bir yazı olsun bu

Cumartesi günü iş çıkışı lise arkadaşlarım ile Shake Shack diye adlandırılan bir hamburgerciye gittik. Normal de New York'ta yaz kış en uzun kuyruğa sahip olan yerlerden biri. Ben de o kuyrukta yer almaya hiç bir zaman razı gelemedim. New Jersey'de burnumuzun dibine açıldığını duyunca denemeye karar verdik. Açıkcası verdiğim paraya pek değmedi. Öyle ağım şahım bir lezzeti yok. İstediğim mango ve limonlu limonatamı, milkshake ile karıştırmalarına rağmen patateslerinin güzelliğini göz arda edemeyeceğim ama. Yiğidi öldür hakkını yeme demişler 

Ses

Artvin/Arhavi - Mencuna Selalesi

Babam çok sever yüzbinlerce kez çekilen fotoğraflara bakmayı. Bilgisayarı her eline aldığın da, o fotoğraflar tekrardan gözden geçirilir, incelenir, yorum bırakılır.

"Gene mi?" diye sorduğumuzda da bize "bu üçüncü bakışım daha" diye cevap verir hemen. 
Iki gün önce annem ile yorgan kaplıyorduk, ve babam da bakıyordu o meşhur Türkiye de çekilen fotoğraflara

Bir video açtı, annem hikaye anlatıyor...
-O kim, ben miyim?
+evet sensin....Ne oldu beğenmedin mi?
-hayır, sesim çok kötü, sen nasıl beğendin beni

O anda hepimiz gülüştük. Bize sesi normal ama kendisine çok farklı gelmesini tartıştık. Sonra dedim ki, ben bir araştırma yapayım da, bu konu hakkında yazayım

Nasıl duyarız?
Duymak, görmek, tatmak, koklamak ve dokunmak....ilk okulda öğrendiğimiz o meşhur 5 duyumuz.

Tek Ben Miyim?

*Kulaklığı iki kulağıma da takmam lazım. Yoksa bir kulağım sağır olur diye korkuyorum.

*Havucu katır kutur yemesini çok severim. Ama yemekte yumuşadığı için verdiği tat aynı değil ve yemeden tabağın kenarına koyarım. 

*Ellerime krem sürdükten sonra katiyen ellerim 1-3 saat yiyecek ürünlerine değmemeli. Yoksa kremin tadını alıyor gibi oluyorum 

Kendin Yap Projesi - Saç Bantı

Yazın takmasını en çok sevdiğim aksesuarlardan bir tanesi saç bantları. Bugün yapacağımız saç bantına türban stili deniliyor ve yapması cok kolay! Bir tane morlu lacivertli, tam benim seveceğim karışık kuruşuk renkte almıştım. Aslında pahalı değil ama oldum olası çok severim ben kendin yap projelerini. Bugün de (aslında pazartesi günü) oturdum "ben de yaparım yeaaa" dedim ve azimle yaptım

Gerekli malzemelerimiz sadece bunlar

Güzelliğin 5 Sırrı!

O kadar çok makyaj uğruna açılmış blog var ki...

Hepsi "eyeliner nasıl çekilir, nasıl sağlıklı zayıflanır, burnumu nasıl küçük gösteririm" gibi soruları yanıtlamak için arayıcıya kol kanat açıyor. Lakin, bence güzellik insanın kendi için de hissettiğidir. Makyaj yazılarını okumasını seven ama ay da sadece bir kez makyaj yapan (onu da fotoğraf ile anılayan) ben, bakalım güzel gözükmenin 5 sırrını nasıl açıklayacak

1. Kendinize güvenin - Ilk sırayı en önemli maddeye vermezsem ayıp olurdu. Insan güzel hissettiğinde güzeldir. Aynaya bakıldığında "yüzümde ki sivilceye bak!" deyip oflayıp poflamak, sadece sizin moralinizi alçaltır. İnanın karşınızda ki kişinin o sivilceyi farketmesi %30. Hadi farketti, o kişi de hayatında hiç mi sivilce çıkmamış? Herkes alışık bu tür vakalara. Sizin yeterki alnınız yukarıda olsun. 

Bir kadının en iyi silahı gülüşüdür, unutmayalım

2. Herkesleşmeyin - Her bir kulun farklı olduğuna inanan o tiplerdenim ben. Sizi farklı yapan düşünceleriniz, inanışınız, davranış tarzınız, mimikleriniz ya da giyim tarzınız olabilir. Önemli olan gözünüzden kaçırdığımız bu özelliği yakalayıp ortaya çıkarmak ve üstüne basa basa kullanmak. Basitleşen bir özellik çoğu kişinin gözünde bir sıfırdır. Nike Air Max moda diye siz de almak zorunda değilsiniz

Insanlar boşuna mı yabancı blogger'ların giyim tarzına özeniyor?

Beklediğimiz 2015

Vlogger olmak istiyorum bu aralar. Gittiğim, gördüğüm yerleri siz de görün istiyorum. YouTube'da sadece vlog namına bir kanalım olsun istiyorum. Lakin gelin görün ki dün kamera mı aldım yanıma, ama "dur bir deneyeyim, nasıl çıkıyorum" dediğim de ne kadar çirkin olduğumu görüp, o gün boyunca elime almadım o kamerayı. Sanırım böylece vlog hayali de son buldu
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Herkesin hayatın da milyon kez görmek istediği yerlerden birisi New York'dur herhalde. Aslında pek de bir özelliği yok ama adı çıkmış 9'a inmez 8'e. Her yer turist kaynıyor, bir de orta da durup onu bunu çekmiyorlar mı. Gel de sinirlenme. Ama insan görmek istiyor herhalde, bilmiyorum

Geçen hafta arkadaşlarım ile kararlaştırmıştık gidelim Rockefeller Center'da bulunan Christmas ağacı'nı görelim diye. Yılbaşı mılbaşı hak getire, aklımız da değil. Etraftakilerden "siz şaşırdınız mı, bu kalabalıkta gidilir mi?" diye tepki alınca aklımıza geldi ve bir daha gidesimiz geldi. 

Aslında bizim sabah 10'da kalkıp, hazırlanıp gitmemiz, sonra müze gezip, akşam da ağaça gitmemiz ve dönmemiz gerekiyordu ama yanılmadınız tabiki de öyle olmadı

Saat 1'de ancak hazırdık ve arkadaşım selfie çekmek için ayaklı tripod görünümlü bir zımbırtıya bluetooth'lu kumanda alması gerekiyordu ve biz bunun için iki tane Radio Shack adında elektronik mağazası gezdik. Benim siyah göz kalemine ihtiyacım vardı, ordan drugstore'a uğradık. Ve kahvaltı daha etmemiş mideme abur cubur aldık. Eve geldik ve tabiki de hemen selfie çekmeye başladık. Ve ve karnımızın daha da açıktığını farkedince kendimizi Olive Garden denilen aile restaurantında bulduk. 

Daha sonra iki gün önce evlenen ve bizimle New York'a gelmek istemeyen arkadaşlarımızın geleceği tuttu ve biz saat 7'de otobüsüne binip, gittik.