Hayat

Tecrübe ne kadar da önemliymiş bu hayatta. Kafamıza vurula vurula öğretilen dersleri tekrarlamamak ne kadar da önemliymiş meğerse. Bugün anladım ki söylenilen o meşhur cümle ne kadar da doğruymuş. Yüzü gülen insanların aslında içlerinin kan ağladığını bugün öğrendim ben. İçim kan ağlıya ağlıya.

"Olsun. Demek ki böyle olması gerekiyormuş" diyebiliyor olmam beni daha da cesur kılıyor aslında. Bu cümleyi söyleyebilecek kapasiteye sahip olmam beni daha da cesaretlendiriyor açıkcası. Sağ elim ile kendi sırtımı sıvazlayıp "Bravo sana" diyorum. 

Diyorum; çünkü içinde bulunduğum bu madenin ışığı bu davranış. Çünkü hayatta pes etmeye yer yok. Çünkü hayırlısı ne ise o olacak. Biliyorum. İnanıyorum. 

Onun dışında, benim ruh halimi iyi yön de etkilemeyecek durumlardan kaçıyorum. Türkçe radyo dinlemiyorum mesela. Yavaş değil hızlı bir melodi de olsa, şarkı sözleri eski bir hatırayı geri döndürmeye birebir yetiyor. Bazen eski bir kokuyu bile geri getirebilecek güce sahip olması üzücü. 

Hatırlamış iken, müzik listemi yenilemem lazım.

Sağlıkla Kalın.

Okumak Istersen;
Kızmıyorum

Kızmıyorum

Bu hayatta kimseye kızmıyorum artık. 

Benim nasıl kendime göre bir nedenim varsa, o kişinin de kendine göre bir nedeni vardır elbet.

Elbet o da kendi geleceğini düşünüp sağlam adımlar atıyordur aynı benim gibi.

Kızmıyorum.

Birisi bana geç cevap vermiş, ya da hiç yazmamış umrumda bile değil.

Karşıma geçip konuşamayacak birisi benim arkamdan konuşmuş, banane?

Bir arkadaşım "Büşra, artık dünya 3 boyutlu. Ne düşünüyorsan o oluyor." diye sürekli der.

Bende artık pozitif bir insanım; pozitif düşünüyorum ve pozitif yaşıyorum. 

Gerçi hep öyleydim ya...Ama bu aralar daha çok

Belki de artık fikir yürütmek istemememden. Belki de "gözden ırak olan gönülden de ırak olur" cümlesini daha iyi anlamamdan. Belki de en hayırlısı bu. Değiştiriyorum, en hayırlısı bu biliyorum. Herşeyin bir nedeni var, biliyorum. Sabreden kul, muradına erer. Bunu da biliyorum.

Ben de bu nedenle sabrediyorum işte.Yeni hayallerim ile, yeni hobilerim ile, ve en önemlisi dersini almış yüreğim ile.

Şura'da dünyayı gezmeme ne kadar kaldı ki?

Sağlıkla Kalın.

Bir Aşk Hikayesi

Bugün anlatacağım olay Yeşilçam'ın filme döktüğü hikayeler ile eş değer. Belki de gerçek olduğunu bildiğim için daha da güzel bir hikaye

Ben ilk okulda iken OKS vardı. Sınavdan iyi bir not alıp, liseye adım atıyordun. Dersaneye gidiyordum, sınavlara giriyordum, kendimce çalışmaya çalışıyordum. Cuma günleri kapı girişin de olan bavulu aldığımız gibi soluğu Sapanca'da alıp, pazar akşamı da İstanbul'a dönmeyi de bitirmiştik artık. Neyse, pek derinlere inmeyeceğim. Ama olan oldu ve sevgili anam ve babam tekrardan Amerika'ya yerleşmeye karar verdi

Liseye ben Amerika'da başladım yani. Ağzımda sıfır ingilizce ile, matematik ve tarih derslerine koşturuyordum. Sağ olsun öğretmenler çok yardımcı oldular. Belki daha sonra bu konulara da değinirim. Ama ben yavaş yavaş İngilizce öğrenirken bir takım dostlar edindim. Evet evet dost, çünkü hepsi birbirinden ozel, hepsi birbirinden değerli

Şimdi hikayeyi geri sarıyorum
Ve onların hikayesini dile getiriyorum

Hikayenin baş oyuncuları Abdulrahman ve Angela ( gerçek adlarını vermese miydim acaba. Aman bre zaten Türkçe bilmiyorlar, yaz gitsin. ) Bu iki kahraman, ilk okulu birlikte okudular. Abdül, 8. sınıfta bu kızımızdan hoşlanmaya başlıyor. Lise zamanı geliyor, ve ponpon kız olan Angela'ya daha yakın olabilmek için, Adbul Amerikan futbolu oynamaya başlıyor. Gel gelelim, kızımız Abdul'un ona ilgisini duyunca, erkek arkadaşını bırakıyor ve 10. sınıfta ilişkileri başlıyor. Lise zamanımızda Angela ile biz iyi geçinemezdik aslında. Aralar da hikaye çok ama girmeyeceğim o konulara. Sonuçta 4 senelik bir lise hayatı var. 

Üniversite zamanı geldi ve aynı üniversiteye gittiler. Kızımız İtalyan. İtalyanca dili ve edebiyatı okudu. Oğlumuz ise Mısırlı. Ve doktorluk peşinde koşuyor. 4 senelik biyoloji bölümünden mezun oldu, sınavlara girdi ve kazandı. Şuan Karayip Adaları'nda ve 2 sene orada kalıp, sonra Florida'ya geçip orada da 2 sene okuyup eğitimini bitirecek ve inşallah doktor olacak.

1 buçuk ay evvel önce evlendiler. Din ve dil ayrımı olmadan.

Kendi aramızda yaptık. Cami de imam nikahı kıyıldı. Dualar edindi. Ertesi gün kız tarafından eğlence oldu. İtalya'n müzikleri ile dans ettik. Ve bir ömür mutluluğa adım attılar

Bugün yazıyorum bunu çünkü kızımız yarın eşinin yanına adalara gidiyor ve bugün ona küçük süprizimiz var 

Mutluluklar yavrucuklarım. 

Her ne kadar okumayacak olsanız da

Sağlıkla Kalın

Selamlar Olsun

Buralar da olmayalı çok uzun zaman olmuş gibi. Aslında gibi değil, çok uzun zamandır yoktum. Ama gerçekten meşguldüm. Gerçekten. Sınavlarımın ar arda gelmesi, yapacak işlerimin alıp başını gitmesi ve benim hepsinin peşinden koşturmam biraz zordu. Zordu ama başardım.

Mezun oluyorum bu sene, söylemiş miydim? Şimdiden iş bakıyorum, başvuruyorum bir çok şirketlere. Mezun olduğumun ertesi günü işe gideyim istiyorum. Ailem tutturmuş eczacı şirketi olsun diye, başımın etini yiyor. Benim çalışmak için bulduğum yerlere "orası yaramaz" deyip başlarından atıyorlar. Bir mühendisin ofis de ne işi var, ey dostum? Boşuna mı profesörlerin dırdırını çektim ben 5 sene? Benim alan da çalışmam lazım. Çalışanları izlemem lazım. Böyle eğilme amcacım, belin sakatlanır demem lazım. Neyse, ben kafama koydum. Kaliforniya'ya gidebilirim her an.

Bu aralar gene farklı şeyler yapmak istiyorum. Dünyayı gezmek isteğim yeniden canlanıyor. Bakınız, Seyahatlar Cekiyor Icim . Benim canım bu aralar sık sık seyahatler çekiyor. Tek başıma gitmek istiyorum sanki. Ama ben yalnız olmayı sevmem. Arkadaş olsa, olabilir, belki. Nerdesin beyaz atlı prens? Sen olsan sanki daha iyi. Sonra saçlarımı yeşile boyatmak istiyorum. Uçlarını ama. Sonra diyorum ki iş bulayım, bir senelik imza atayım, sonra boyarım. Kulağıma ikinci delik de istiyorum. Ama ya acırsa diye hemen cayıyorum. İçimden bir ses de "zaten birinci deliği kullanmıyorsun, ikincisi neyine?" diyor. Bakalım...

Hani sürekli şikayet ettiğim yer var ya, New York. Sanırım özledim. Yaz gelsin de gideyim bir. Kışın gerçekten soğuk oluyor çünkü. O leş sokakların da, taşı tavanı çeken turistler gibi dolanayım. Gerçi ayın 28inde Broadway Show'a gidiceğiz bir arkadaşımın doğum günü için. Mama Mia izleyecekmişiz. Belki vloglarım o günü. Ruh durumuma bağlı. Şimdilik bilmiyorum.

Bu aralar çok da sağlıksız besleniyorum. Geçen dönem Zumba yapıyordum. Şimdi o da yok, bana kaldı spor yapmak. Ama en nefret ettiğim şey de, sağlıklı beslenmeliyim, spor yapıcam diye kime söylesem, "are you out of your mind? "Are you ready to be invisible?" "You don't need it" ya da annemin ağzıma yemek tıkıştırması ile beynim çalkanıyor. Arkadaşım benim amacım, sağlıklı beslenmek, merdiven çıkarken dilimin dışarı çıkmasını engellemek. Neyse neyse, ben bunu da kafama koydum.

Benim şimdi şuan yattığım yataktan çıkıp, hazırlanıp, okula gitmek lazım. Haftanın son dersi. Ve bitirme projem için görüşmem gereken profesör var. 

Uzun mu oldu? Galiba.

Özledim sanırım.

Peki ya sen?

Nefes almak bedava.

Sağlıkla Kalın.

Bu Tarz Benim

İnstagram da nereden gördüm, nereden etiketlere tıkladım bilmiyorum. Ama bana Youtube'da o programı izlememe neden oldu bu karışıklık

Ben bugün ilk defa "Bu Tarz Benim" izledim.

İzlediğim bölüm yakın zamanlar da olduğunu için "bu tarz benim" diyen kızlarımız zaten bir hayli kaynaşmış. Yıldızları barışan iki kişi göremedim ben. Hepsinde bir afra tafra, sanırsın kendileri petrol zengini çantasında kilom ağırlığında ( çok da şişman değilim ama ) altın ile gezen Arap Prensesleri. Altı kesinlikle kurtarmaz

Melek yüzlü şeytan Aygün'den mi bahsetsem, dili yaşının 5 katı olan İdilden mi, yoksa garip haraketler içinde olan Ecem'den mi bilemedim.

O yarışmacılar konuştukları lafları nereden buluyor? Ben kırk yıl düşünsem gerçekten aklıma gelmez. Gerçekten

Itiraf ediyorum, aslında ben bir den çok bölüm izledim. Olan biteni anlamaya ihtiyacım vardı. Şttt, aramızda.

Hıı, bir de ben tasarımcıyım diyen daha sonra Cemil İpekçi'den fırçayı yiyince kıvıran Buse var.

Eğer o yarışmaya katılıyorsan, eleştiriye açık olmalısın, anlıyorum, ama arkadaş bazı yorumlar o kadar acı ki. Yok annemin temizlik bezi, yok dansöz kıyafeti, yok babane gibisin

Insaf biraz arkadaş

Ülke de başka meslek kalmamış gibi de her biri ya oyuncu olmak istiyor ya da spiker.

Bence yarışmanın amacı insanları birazcık da olsa bir şekilde bilinlendirmek ve belki modaya uygun bir kaç eklentiler de bulunmak olmalıydı. Ama ben bir izleyici olarak bunu değil de, Türkiye de ki kızların nasıl laf dalaşına girdiklerini, nasıl oryantal yapıp nasıl kendilerini rezil ettiklerini görüyorum. 

Komik, gerçekten komik. Söylenecek başka laf yok.

Saglıkla Kalın

Bebek Konuşmaları

Yapamıyorum.

Yok, hayır olmuyor.

Gerçekten.

Bir bebeği severken yetişkin bir bireyin bebeğimsi konuşması var ya hani, işte ben onu yapamıyorum.

Insan bir hikaye anlatırken hep geçenler de şu bu oldu der ya, bu olay da geçenler de benim hayatımdan akıp gitti

Skype'de dayım ve kuzenlerim ile konuşuyorduk. Aslında annem konuşuyordu. Ben de köşeden izliyordum onu. Aradan küçük bir zaman kesiti geçtikten sonra "halası bak ne kadar büyümüş" deyip, bebişi kameranın önüne oturttular. 

Annem başladı hemen konuşmaya

"Oğlum, napıyorsun?"

"Hala nerde oğlummmm"

"Hadi geel geel geeeeel"

"Tel sarar yap oğlum, tel saraaaar"

Eleştiriye gelemiyor(uz)

Bugün İnstagram'da dolanıyordum. Ordan girdim burdan çıktım, İnstagram'da birçok takipçisi olan bir kişinin hesabına rastladım. Yorumlara şöyle bir bakayım dedim ki Aman Allah'ım. Hayatında ilk defa kar görmüş bir insanın sahip olduğu duygu vücudumu kapladı. "5 beğeniye 5 üye"li mesajlardan girip "çok çirkinsin, keşke ölsen" gibi yorumlardan çıktım. Ben okurken utandım, o kişiler yorum yaparken nasıl utanmıyor?

Ayıp, yapmayın arkadaşlar

Bir de şu kısım var. Internette varlığını belirtiyorsan eğer, eleştirilere de açık olacaksın. Video'da şöyle yapsan daha iyi olur gibi bir yoruma da atarlanıp 10 metre yorum ile dönülmez. (Evet böyle bir olay hayatımdan gelip geçti! Belki sonra anlatırım)

Hemen geri vitese atıp, şunun ağzının payını vereyim de ne demek? 

Tamam anlıyorum, yorumlar seni üzüyor. Ki eminim beni de üzerdi. Lakin sokakta saç baş kavga eden iki kadına benzemeye gerek yok. Az ama öz cevap ver gitsin. "Öneriyi düşüneceğim de" gülümse geç

Bana mail atıp; 
Seni seviyorum ama ah şu Türkçe meselesi
Teman kötü (ki bak kardeşim, değiştirdim)
ya da 
Font okunmuyor, bak böyle yap

2014 Mimi

Cam Misket beni mimlemiş. Çok çok çok defa teşekkür ediyorum beni düşünen sana ve Yeşeren Yaprak yazan ellerine.

Ben de okuyup yapmak isteyen herkesi mimliyorum!

---------------------------------------------------------------------------------------

1- 2014 yılını nasıl tarif edersin?

2014 aslında benim için endişe ve merak dolu bir seneydi. Onun bana yaptığı davranışın nedenini düşüne durdum. Sonraları ise "aman bre deryalar" diyerek güldüm ve mutlu olmaya calıstım. Kaç kere geleceğiz bu dünyaya?

2- Uzun zamandır yapmadığın ve tekrar başladığın neydi?

Uzun zamandır yapmam gereken ama yapamadığım davranış insanlara açık açık alındığımı ve yaptıklarının yanlış olduğunu açıkça söylemek oldu. Ve böyle çok daha mutluyum

3- Hayatında ilk kez yaptığın neydi?

Hayatımda ilk kez yaptıklarımdan bir tanesi insanları hayatıma dahil etmek oldu. Ya da benim hayatım da geçenleri onlara anlatmam. Gizemli bir insanım galiba 

Doğum Günü Yazısı

Her sene "bu sene kutlamayacağım" diyorum içinden. Lakin çevremdeki o güzel insanlar sağ olsun, bir şekil de kutlanılıyor her sene. Bu sene de canımdan çok sevdiğim lise arkadaşlarım ve yavaş yavaş ailemin üyeleri olarak hayatıma katılan iş arkadaşlarım ile kutladım.

Vlog tadında bir yazı olsun bu

Cumartesi günü iş çıkışı lise arkadaşlarım ile Shake Shack diye adlandırılan bir hamburgerciye gittik. Normal de New York'ta yaz kış en uzun kuyruğa sahip olan yerlerden biri. Ben de o kuyrukta yer almaya hiç bir zaman razı gelemedim. New Jersey'de burnumuzun dibine açıldığını duyunca denemeye karar verdik. Açıkcası verdiğim paraya pek değmedi. Öyle ağım şahım bir lezzeti yok. İstediğim mango ve limonlu limonatamı, milkshake ile karıştırmalarına rağmen patateslerinin güzelliğini göz arda edemeyeceğim ama. Yiğidi öldür hakkını yeme demişler 

Ses

Artvin/Arhavi - Mencuna Selalesi

Babam çok sever yüzbinlerce kez çekilen fotoğraflara bakmayı. Bilgisayarı her eline aldığın da, o fotoğraflar tekrardan gözden geçirilir, incelenir, yorum bırakılır.

"Gene mi?" diye sorduğumuzda da bize "bu üçüncü bakışım daha" diye cevap verir hemen. 
Iki gün önce annem ile yorgan kaplıyorduk, ve babam da bakıyordu o meşhur Türkiye de çekilen fotoğraflara

Bir video açtı, annem hikaye anlatıyor...
-O kim, ben miyim?
+evet sensin....Ne oldu beğenmedin mi?
-hayır, sesim çok kötü, sen nasıl beğendin beni

O anda hepimiz gülüştük. Bize sesi normal ama kendisine çok farklı gelmesini tartıştık. Sonra dedim ki, ben bir araştırma yapayım da, bu konu hakkında yazayım

Nasıl duyarız?
Duymak, görmek, tatmak, koklamak ve dokunmak....ilk okulda öğrendiğimiz o meşhur 5 duyumuz.

Tek Ben Miyim?

*Kulaklığı iki kulağıma da takmam lazım. Yoksa bir kulağım sağır olur diye korkuyorum.

*Havucu katır kutur yemesini çok severim. Ama yemekte yumuşadığı için verdiği tat aynı değil ve yemeden tabağın kenarına koyarım. 

*Ellerime krem sürdükten sonra katiyen ellerim 1-3 saat yiyecek ürünlerine değmemeli. Yoksa kremin tadını alıyor gibi oluyorum 

Kendin Yap Projesi - Saç Bantı

Yazın takmasını en çok sevdiğim aksesuarlardan bir tanesi saç bantları. Bugün yapacağımız saç bantına türban stili deniliyor ve yapması cok kolay! Bir tane morlu lacivertli, tam benim seveceğim karışık kuruşuk renkte almıştım. Aslında pahalı değil ama oldum olası çok severim ben kendin yap projelerini. Bugün de (aslında pazartesi günü) oturdum "ben de yaparım yeaaa" dedim ve azimle yaptım

Gerekli malzemelerimiz sadece bunlar

Güzelliğin 5 Sırrı!

O kadar çok makyaj uğruna açılmış blog var ki...

Hepsi "eyeliner nasıl çekilir, nasıl sağlıklı zayıflanır, burnumu nasıl küçük gösteririm" gibi soruları yanıtlamak için arayıcıya kol kanat açıyor. Lakin, bence güzellik insanın kendi için de hissettiğidir. Makyaj yazılarını okumasını seven ama ay da sadece bir kez makyaj yapan (onu da fotoğraf ile anılayan) ben, bakalım güzel gözükmenin 5 sırrını nasıl açıklayacak

1. Kendinize güvenin - Ilk sırayı en önemli maddeye vermezsem ayıp olurdu. Insan güzel hissettiğinde güzeldir. Aynaya bakıldığında "yüzümde ki sivilceye bak!" deyip oflayıp poflamak, sadece sizin moralinizi alçaltır. İnanın karşınızda ki kişinin o sivilceyi farketmesi %30. Hadi farketti, o kişi de hayatında hiç mi sivilce çıkmamış? Herkes alışık bu tür vakalara. Sizin yeterki alnınız yukarıda olsun. 

Bir kadının en iyi silahı gülüşüdür, unutmayalım

2. Herkesleşmeyin - Her bir kulun farklı olduğuna inanan o tiplerdenim ben. Sizi farklı yapan düşünceleriniz, inanışınız, davranış tarzınız, mimikleriniz ya da giyim tarzınız olabilir. Önemli olan gözünüzden kaçırdığımız bu özelliği yakalayıp ortaya çıkarmak ve üstüne basa basa kullanmak. Basitleşen bir özellik çoğu kişinin gözünde bir sıfırdır. Nike Air Max moda diye siz de almak zorunda değilsiniz

Insanlar boşuna mı yabancı blogger'ların giyim tarzına özeniyor?

Beklediğimiz 2015

Vlogger olmak istiyorum bu aralar. Gittiğim, gördüğüm yerleri siz de görün istiyorum. YouTube'da sadece vlog namına bir kanalım olsun istiyorum. Lakin gelin görün ki dün kamera mı aldım yanıma, ama "dur bir deneyeyim, nasıl çıkıyorum" dediğim de ne kadar çirkin olduğumu görüp, o gün boyunca elime almadım o kamerayı. Sanırım böylece vlog hayali de son buldu
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Herkesin hayatın da milyon kez görmek istediği yerlerden birisi New York'dur herhalde. Aslında pek de bir özelliği yok ama adı çıkmış 9'a inmez 8'e. Her yer turist kaynıyor, bir de orta da durup onu bunu çekmiyorlar mı. Gel de sinirlenme. Ama insan görmek istiyor herhalde, bilmiyorum

Geçen hafta arkadaşlarım ile kararlaştırmıştık gidelim Rockefeller Center'da bulunan Christmas ağacı'nı görelim diye. Yılbaşı mılbaşı hak getire, aklımız da değil. Etraftakilerden "siz şaşırdınız mı, bu kalabalıkta gidilir mi?" diye tepki alınca aklımıza geldi ve bir daha gidesimiz geldi. 

Aslında bizim sabah 10'da kalkıp, hazırlanıp gitmemiz, sonra müze gezip, akşam da ağaça gitmemiz ve dönmemiz gerekiyordu ama yanılmadınız tabiki de öyle olmadı

Saat 1'de ancak hazırdık ve arkadaşım selfie çekmek için ayaklı tripod görünümlü bir zımbırtıya bluetooth'lu kumanda alması gerekiyordu ve biz bunun için iki tane Radio Shack adında elektronik mağazası gezdik. Benim siyah göz kalemine ihtiyacım vardı, ordan drugstore'a uğradık. Ve kahvaltı daha etmemiş mideme abur cubur aldık. Eve geldik ve tabiki de hemen selfie çekmeye başladık. Ve ve karnımızın daha da açıktığını farkedince kendimizi Olive Garden denilen aile restaurantında bulduk. 

Daha sonra iki gün önce evlenen ve bizimle New York'a gelmek istemeyen arkadaşlarımızın geleceği tuttu ve biz saat 7'de otobüsüne binip, gittik.

Miranda Kerr - Günlük Kombin

Ünlüler günlük hayatlarında ne giyinmiş diye çok merak ederim ben. Canım sıkıldığında araştırmıyorum dersem yalan olur. Bugün de farklılık olsun istedim ve bu yazıyla tam da buradayım!

Çok tatlısın, güzelsin, şekerci mi baban senin dırırırırmmm

Miranda Kerr'in babası şekerci olmalı! Bu kadar tatlı mı tatlı, şeker mi şeker hanımkız az diyeceğim ama eminim ki az değildir

Neyse neyse, konu günlük hayatında kombin ettiğiydi zaten. Gizliden Justin Bieber ile olan iliskisinden bize ne

Bu fotoğrafı ilk gördüğüm de "aaaa benim pantalonumdan" deyip uzun uzun ekrana bakmıştım. Ve hemen koyuldum kombin yapmaya (aslında hemen değil de, çaktırmayalım) Gönlümden dışarı çıkıp çeşit çeşit fotoğraf çekmek geçse de, bende ki bu tembellikle bir baltaya sap olamayacağımı üzülerek söylemek istiyorum. Ama ileri ki zamanlarda neden olmasın! Umut fakirin ekmeği demişler

Demiş ki

"Sustuğum şeyler var; hiç konuşmadıklarım. Ve içimde kaybolup giden insanlar...Eskisi kadar kafama takmasam da bazı şeyleri; bazen yine de içimin almadığı haksızlıklar. Ben solumu sevdiklerime, yolumu ise Allah'a bıraktım. O ki varacağım yeri benden iyi bilir. Ve biliyorum ki sabreden kullarına en hayırlısını verir."

-Arda Erel

Uzaklardayım

Ne hissettiğimi bilmiyorum bu aralar. Gözlerim uzaklara dalıyor hep. Bütün gün uzanmak istiyorum yatağıma, ve sadece düşünmek. Sonra diyorum ki düşün düşün nereye kadar? Dünyayı ben mi kurtarıcağım?

Sonra uzaklara gitmek istediğim aklıma geliyor. Hiç bilmediğim, görmediğim bir şehire gitmek. Arkadaşlarımdan birisi Disney'de iş bulup, "Florida'ya gidiyorum ben" dediğinden beri ben de artık bulunduğum şehirden gitmek istiyorum. Farklı şehirler de iş bakıyorum aileme söylemeden. Florida var aklımda benim de.

Bilmiyorum

Sonra bu hafta final haftam olduğu aklıma geliyor. "Ders çalışmam lazım benim" diyorum. Ama canım istemiyor işte. Bir çoçuğun en sevdiği arkadaşı ile oyun oynarken annesinin "hadi gidiyoruz" demesi gibi tıpkı

Sonra "o" aklıma geliyor. Aslında pek de çıkmıyor. Her gece. Insan büyük konuşmamalı "ben hiç aldatılmadım" dememeli bu hayatta. Hayır'lar evet'e dönüştüğünü anladım ben. Bir de dün "sen mutlu ol da biz de mutlu olalım :)" yazmış ona. Boğaz'ım düğümlendi, üzerime fil oturdu ve kalkmadı bir kaç dakika. Girmeyeceğim Facebook'a bir daha diye söylendim. Inadım inattır, girmicem. Ocak 14'de bakarım ama. Çok merak ediyorum çünkü

Aslında yeni kişiler ile tanışmak istiyorum ama hayatımın bir parçası olacakları için korkuyorum. İstemiyorum kimsenin hayatıma girmesini. "Meşgulüm" deyip kandırıyorum arkadaşlarımı. Görüşmüyorum kimseyle. Aslında yok öyle bir şey de, işte...

Sorun benim dalıp gitmem, ve uzun uzun düşünmem

Hangi Şarkı, Hangi Film?

Çok merak ederim ben, insanlar hangi şarkıları dinler, dizileri takip eder, filmler favorileridir diye. Ya da canları sıkıldığında ne yaparlar?

Bazı bloglar da her ay ki favoriler için de bu paylaşılıyor. Ve benim ilgimi en çok çeken yazılar arasında bu. Hemen bakarım, dinlerim, izlerim.

Bugün de benim aklımdan geçti. Neden bende paylaşmayayım ki? Zaten bu bloğun amacı aklıma eseni paylaşmak

Sürekli dinlediğim, bana huzur veren, dinlendiren ve biraz da beni benden alıp hayallere sürükleyen şarkılar;

Dark Waltz - Hayley Westenra

Christina Perri - Human

Laura Mvula - That's Alright (Green Garden' da çok iyi)

Moddi - House by the Sea

Fikret Kızılok - Gönül

Birsen Tezer & Hüsnü Arkan - Hoş Geldin

Ve tabikide damarların da Laz kanı dolaşan ben;

Selçuk Balcı - Hasret Uzun Bir Yol

Karmate - Nayino

Yalnızlık Hiç Bana Göre Değil

"Hadi kalk şuraya git de, yumurta al" dedi annem bu sabah. Dışarı baktım, delice yağmur yağıyor. Arabaların geçerken çıkarttığı su sesleri kulaklarım da dolaşırken "yaaaa, bu yağmur da tek mi gidicem" dedim. "Niye ben gitsem, yağmur'u durdurcam mı?" dedi o da ve güldük.

Sanki hiç işim yokmuş gibi, düşündüm. Ve bu yazıyı yazmaya karar verdim. Acaba gitmek istemememin nedeni tembel olmam mı yoksa yalnız gitmek istemediğimden mi?

Daha önce de biliyordum aslında yalnızlığı sevmediğimi. Kendi başıma takılmak bana zevk vermez. Vermiyor işte. Canım sıkılır. Alışveriş de, "bu sana çok yakıştı" diyen bir arkadaşınız yok ise, neyleyim ben o alışverişi. Telefona bak bak nereye kadar. Aslında ben toplu takılmayı da sevmem. Yanımda 2-3 sevdiğim, değer verdiğim insan olsun, bana yeter de artar bile. Sonuçta ettiğimiz muhabbetleri, aramız da geçen hikayeleri bilen sadece biziz

Herkesle konuşabilirim ama herkese arkadaşım, dostum diyemem mesela. Daha dün tanıştığım birisini Facebook'a ekleyip, Instagram da fotoğraflarını beğenme yağmuruna tutamam. Ben değilim o

"Kendi başıma kitap okumak çok zevkli" diyen insanları da hiç anlamam. Belki de kitap okumayı çok sevmediğimden. Emin değilim

Kızmamak Elde mi?

Sinir oluyorum işleri düşünce yazan varlıklara

"Şunu çevirsene iki dakika."

"Çok uzun değil."

"Yaparsın şimdi sen bir güzellik."

 Ya da 

"Orada iPhone 6 ne kadar?"

"Büşüm bana bir baksana bu marka nasılmış"

Hele hele arkadaşlarının ödevlerini yaptıranlar yok mu?! Çizgi filmler de kulaklarından duman çıkan insanlar var ya hani, işte tam onlardan oluyorum. Aklımdan nasıl sinsi bir takım cümleler kurup, yaptıklarının ne kadar berbat olduğunu dile getirmek için düşünüyorum. Ama işte şu yufka yüreğim, "peki" demekle yetiniyor sadece. Ağzımdan çıkan cümle "çeviririm" ya da "alırım" oluyor.

Ben insanlardan hiç bir şey istemem. Utanırım bir kere. Kendi araştırmamı yaparım, ona göre yollar çizerim. Ama arkadaş, nereden geliyor bu yüzsüzlük?

Arkadaşımsın, akrabamsın, yolda gördüğüm vatandaş olsan da çeviririm ben. Sorun o değil. Sorun senin sadece işin düştükçe bana yazman. 8 ay boyunca nasılım, ne ediyorum, hasta mıyım, sınavlarımdan berbat not mu aldım diye sorma, ama 9. ay da Türkiye'ye geleceğimi duy ve "Büşracım, bana şunu getirir misin?" diye yaz.

Getiririm getiririm de, 8 ay boyunca neredeydin?

Instagram da iki fotoğrafımı beğendin diye kanka mı olduk? 

Bir de çevirdikten, ya da başka işlerini yaptıktan sonra canımlı cicimli konuşmalar, yok o nasıl yok bu nasıl. Sanki her gün konuşuyormuşuz da hayat hikayemi biliyormuş gibi bir tavırlar...

Hediyeler verilip, çeviri olunca ise de fossss. 8 ay sonra görüşmek üzere bebeğim

Hasta la Vista